بازرگانی خارجی

زنجیره کارهای اجرائی در بازرگانی خارجی در برگیرنده امور مختلف و متفاوت و در عین حال به هم پیوسته ای است که مدیران بازرگانی خارجی و تجار و کلیه اشخاص و شرکتهایی که به نحوی با واردات و صادرات کالا سر و کار دارند لزوما از کاربرد آن بی نیاز نمی باشند و بالطبع آگاهی از اطلاعات مورد نیاز در بازرگانی خارجی از ضروریات امر می باشد.

1.  شرایط تجارت بین الملل : در دهه 1930 میلادی اتاق بازرگانی بین المللی مطالعاتی را در زمینه تفسیر اصطلاحات تجاری به عمل آورد و مقرراتی را برای تفسیر یکنواخت اصطلاحات بازرگانی بین المللی در سال 1936 برقرار نمود که به اینکوترمز معروف می باشد. اینکوترمز که در برگیرنده اصطلاحات بازرگانی بین المللی است در واقع تعیین کننده ضوابط بین خریدار و فروشنده در معاملات تجاری است. اینکوترمز 2000 به چهار گروه اصلی طبقه بندی شده است:

1)  گروه E : در این گروه فقط از یک واژه EXW به معنی تحویل کالا در نقطه عزیمت استفاده شده است.

2)  گروه F : این گروه دارای سه زیر مجموعه می باشد:

Ø      FAS : کالا در کنار کشتی و روی اسکله در بندر بارگیری تحویل می گردد.

Ø      FOB : کالا لزوما باید روی عرشه کشتی و در مبدا تحویل گردد.

Ø      FCA : کالا به شرکت حمل در نقطه یا محل تعیین شده تحویل گردد.

3)  گروه C که در این گروه فروشنده مسئولیت انعقاد قرار داد حمل و پرداخت کرایه حمل کالا تا مقصد را به عهده و شامل مجموعه زیر است:  

Ø      CFR : فروشنده مسئولیت پرداخت کرایه حمل تا بندر تعیین شده در مقصد را قبول می کند.

Ø      CPT : تحویل کالا با کرایه و یا هرنوع وسیله نقلیه تا محل تعیین شده در مقصد انجام می شود.

Ø      CIF : فروشنده علاوه بر کرایه حمل مسئولیت انعقاد قرار داد بیمه و پرداخت هزینه آن تا محل تعیین شده در مقصد را نیز عهده دار می شود.

Ø      CIP : تحویل کالا با کرایه حمل و بیمه بدون کشتی و تا محل تعیین شده در مقصد انجام می شود.

4)  گروه D : در این گروه فروشنده بیشترین مسئولیت را در معامله بر عهده دارد در حالی که کمترین مسئولین متوجه خریدار است و به 5 مجموعه زیر تقسیم می شود:

Ø      DES : خریدار باید کالا را برای ورود ترخیص کند

Ø      DEQ : ترخیص کالا در گمرک مقصد به عهده خریدار می باشد.

Ø      DAF : ترخیص کالا برای ورود به عهده فروشنده می باشد.

Ø      DDU : تحویل کالا در محل تعیین شده در مقصد بدون ترخیص و بدون پرداخت حقوق گمرکی آن

Ø      DDP : ترخیص کالا برای ورود به عهده فروشنده می باشد.

2.  منطقه آزاد تجاری: عبارت است از نواحی محصور و حفاظت شده ای است که معمولا در کنار سواحل دریاها و یا مناطقی که از جهت حمل و نقل سریع کالاها دارای امتیازات و تسهیلات ویژه ای می باشد ایجاد می گردد.

3.  تجارت متقابل: قدیمی ترین شیوه مبادلات تجاری است. در این نوع معاملات معمولا قراردادها و نامه هایی بین دو دولت انجام می پذیرد و بانکهای مرکزی دو دولت با افتتاح حساب های ویژه نسبت به عملیات تجاری و مالی اقدام می کنند. شیوه های مهم تجارت متقابل عبارتند از:

ü       معاملات دو جانبه در اینگونه معاملات فروشنده یا صادرکننده در ازاء کالائی که به طرف دیگر می دهد صد در صد کالا دریافت می کند.

ü       معاملات سه جانبه

ü       همکاری صنعتی: در این روش یک طرف ماشین آلات و دانش فنی و امکانات تولید یک محصول را در اختیار دیگری قرار می دهد طرف دیگر تعهد می کند پس از بهره برداری برای یک دوره زمانی معینی تمام یا بخشی از تولیدات را در اختیار او قرار دهد.

4.  روش های پرداخت در معاملات بازرگانی ( این روشها به دو گروه عمده تقسیم می شود) :

v     روشهایی که ریسک فروشنده زیاد ولی ریسک خریدار کم است.

v     روشهایی که ریسک خریدار زیاد ولی ریسک فروشنده کم است.

در روش اول معمولا فروشنده کالا را ارسال می نماید و سپس وجه آن را از خریدار دریافت می کند ولی در روش دوم فروشنده وجه کالا را قبل از ارسال کالا از خریدار دریافت می نماید. اکنون متداولترین و مهمترین شیوه پرداخت در بازرگانی شیوه اعتبارات اسنادی است که دارای مقررات خاصی می باشد که به مقررات اعتبارات اسنادی معروف است. اعتبارات اسنادی تعهدی است که بانک گشایش کننده اعتبار بر عهده می گیرد تا در قبال اخذ اسناد معینی که مورد درخواست متقاضی اعتبار است مطالبات ذینفع اعتبار یا فروشنده را بپردازد. این پرداخت ها یا از طریق برات ارزی و یا از طریق اعتبارنامه صورت می گیرد.

برات ارزی توسط صادرکننده یا فروشنده نوشته شده و از طریق بانک ذینغع ارسال می شود و توسط خریدار یا وارد کننده نوشته می شود و صادرکننده کالا می تواند با ارائه این سند به بانک خود بلافاصله مبلغ آن را دریافت کند . اعتبارنامه برخلاف برات قابل معامله نیست . اعتبار نامه فرم قراردادی است که به موجب آن بانک بازکننده اعتبار بنا به درخواست خریدار یا واردکننده بانک دیگری را که بانک کارگزار نام دارد مجاز می کند که اگر فروشنده اسناد حمل کالای مورد معامله را تسلیم نماید آن بانک حداکثر میزان اعتبار را پرداخت نماید. بانک کارگزار سپس این اسناد را برای بانک خریدار ارسال می کند .